این ماده دربارهٔ معاملهای است که در حالت اکراه انجام شده است. اکراه یعنی کسی با تهدید یا فشار، دیگری را وادار به انجام کاری کند. بر اساس این ماده، اگر کسی که تحت فشار بوده، بعد از اینکه آن فشار و تهدید تمام شد، معامله را امضا کند، این امضا باعث «نفوذ» معامله میشود؛ یعنی معامله اثر خودش را پیدا میکند و دیگر در حالت بیاعتباری قرار ندارد.
نکته مهم این است که این ماده فقط حکم همین امضا کردن بعد از رفع اکراه را بیان میکند و دربارهٔ وضعیت معامله در زمان اکراه یا پیش از آن امضا چیزی نمیگوید. همچنین معنای دقیق «اکراه» و شرایط آن در همین متن توضیح داده نشده است.