این ماده میگوید اگر شخصی به حکم یک مقام صالح قانونی ملزم شود که معاملهای را انجام دهد (یعنی معامله را انشاء کند)، این الزام از نظر قانون «اکراه» به حساب نمیآید.
اکراه در اصطلاح حقوقی یعنی کسی با تهدید و فشار، دیگری را وادار به انجام دادن یک کار حقوقی کند. طبق این متن، وقتی فشار از سوی حکم یک مقام صالح قانونی باشد، دیگر اکراه محسوب نمیشود.
این ماده فقط همین یک نکته را بیان میکند و دربارهٔ معنای «مقام صالح قانونی»، شرایط آن یا آثار اکراه در جای دیگر چیزی نمیگوید؛ این موارد در این متن مشخص نشده است.