این ماده میگوید اگر کسی تحت تهدید قرار گرفته باشد، اما خودش بداند که تهدیدکننده نمیتواند تهدیدش را در زمان مناسب اجرا کند، او را «مکره» (یعنی کسی که واقعاً تحت فشار و اکراه معامله کرده) حساب نمیکنند.
همچنین اگر خودِ شخصِ تهدیدشده بتواند بدون سختی و مشقت، آن فشار و اکراه را از خودش دور کند و معامله را انجام ندهد، باز هم مکره محسوب نمیشود.
به زبان سادهتر: تا وقتی راهی برای فرار از تهدید وجود دارد و طرف هم میداند تهدید عملی نمیشود، نمیتواند بعداً بگوید «من تحت اکراه معامله کردم».