این ماده میگوید وقتی دو نفر میخواهند معاملهای انجام دهند، باید راهی که برای نشان دادن آن معامله به کار میبرند — یعنی سخنها، اشارهها یا کارهای دیگر — طوری باشد که هر دو طرف یک معاملهٔ واحد را در نظر گرفته باشند؛ یعنی آنچه یکی قبول میکند، همان چیزی باشد که طرف دیگر قصد انجامش را دارد.
اگر چنین هماهنگی نباشد و هر طرف معاملهٔ دیگری را قبول کرده باشد، آن معامله باطل است.
نکتهٔ مهم این است که از نظر این ماده، لفظ تنها راه نشان دادن معامله نیست؛ اشاره و اعمال دیگر هم میتواند وسیلهٔ انشاء معامله باشد، اما در هر حال باید بین دو طرف بر یک معامله توافق باشد.