این ماده دربارهٔ اعلام قصد و رضایت در معامله است. میگوید اگر برای هر دو طرف یا یکی از آنها ممکن نباشد که قصد و رضایت خود را با تلفظ و گفتار بیان کنند، اشارهای که این قصد و رضا را روشن کند کافی است.
پس در چنین حالتی لازم نیست حتماً لفظ گفته شود؛ همان اشارهای که نشاندهندهٔ قصد و رضاست، برای بیان آن کفایت میکند. متن ماده توضیح نمیدهد که اشاره باید چه شکلی باشد یا چه شرایط دیگری لازم دارد؛ فقط همین را میگوید که اشاره باید مبین قصد و رضا باشد.