ماده ۱۹۲ قانون مدنی

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

در مواردی که برای طرفین یا یکی از آنها تلفظ ممکن نباشد اشاره که مبین قصد و رضا باشد کافی خواهد بود.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

این ماده دربارهٔ اعلام قصد و رضایت در معامله است. می‌گوید اگر برای هر دو طرف یا یکی از آن‌ها ممکن نباشد که قصد و رضایت خود را با تلفظ و گفتار بیان کنند، اشاره‌ای که این قصد و رضا را روشن کند کافی است.

پس در چنین حالتی لازم نیست حتماً لفظ گفته شود؛ همان اشاره‌ای که نشان‌دهندهٔ قصد و رضاست، برای بیان آن کفایت می‌کند. متن ماده توضیح نمی‌دهد که اشاره باید چه شکلی باشد یا چه شرایط دیگری لازم دارد؛ فقط همین را می‌گوید که اشاره باید مبین قصد و رضا باشد.

مصادیق واقعی

علی نمی‌تواند حرف بزند و می‌خواهد یک کتاب بخرد. او با اشاره به کتاب و سر تکان دادن، رضایت خود را به فروشنده نشان می‌دهد. بر اساس این ماده، همان اشاره کافی است.
مریم در معامله‌ای حضور دارد اما تلفظ برایش ممکن نیست. او با اشاره‌ای که قصد و رضایش را روشن می‌کند، معامله را می‌پذیرد. این ماده می‌گوید در این حالت اشاره کافی خواهد بود.

سؤالات پرتکرار

اگر یکی از طرفین معامله نتواند حرف بزند، آیا معامله با اشاره او درست است؟

بر اساس این ماده، اگر تلفظ برای طرفین یا یکی از آن‌ها ممکن نباشد، اشاره‌ای که نشان‌دهندهٔ قصد و رضا باشد کافی است.

اشاره باید چه ویژگی داشته باشد؟

باید قصد و رضا را روشن کند؛ یعنی نشان دهد طرف چه می‌خواهد و راضی است.

آیا در همه معاملات باید حتماً لفظ گفته شود؟

این ماده فقط می‌گوید در مواردی که تلفظ ممکن نباشد، اشاره‌ای که مبین قصد و رضا باشد کافی است.

مشاهدهٔ متن کامل قانون مدنی ←