این ماده یک تعریف ساده ارائه میدهد و بین دو نوع عقد فرق میگذارد: «عقد منجز» و «عقد معلق».
عقد منجز آن است که اثر آن، بر اساس چگونگی انشاء (یعنی همان گفتن و ایجاد کردن عقد)، وابسته به امر دیگری نباشد؛ یعنی به محض انشاء، اثرش وابسته به چیز دیگری نشود. در مقابل، اگر اثر انشاء موقوف به امر دیگری باشد، عقد «معلق» خواهد بود.
پس معیار تفکیک این دو، تنها همین است: آیا تاثیر انشاء، وابسته به امر دیگری هست یا نه. متن ماده دربارهٔ درستی یا نادرستی هر یک از این دو نوع عقد حکمی نمیدهد و فقط تعریف میکند.