این ماده میگوید بعضی حقها و بعضی دعاوی (پروندههای حقوقی) که به زمین، خانه و اموال غیرمنقول مربوط میشوند، از نظر قانونی در حکم خودِ اموال غیرمنقول شمرده میشوند؛ یعنی «تابع اموال غیرمنقول» هستند.
متن سه دسته را نام میبرد: نخست، حق انتفاع از اشیاء غیرمنقول، یعنی حق بهرهبردن از ملک دیگری، که دو نمونهاش «حق عمری» (حق بهرهبردن برای مدت عمر) و «حق سکنی» (حق سکونت) ذکر شده است. دوم، حق ارتفاق نسبت به ملک غیر، یعنی حقهایی که شخص روی ملک دیگری دارد، مانند «حقالعبور» (حق گذر) و «حقالمجری» (حق مسیر آب). سوم، دعاوی مربوط به اموال غیرمنقول، مانند درخواست «خلع ید» (خالی کردن ملک از تصرف کسی که بدون حق آن را در دست دارد) و امثال آن.
نکتهٔ مهم این است که ماده فقط حکم میکند این سه دسته «تابع اموال غیرمنقول» هستند و توضیح نمیدهد که این تبعیت در عمل چه آثاری دارد.