این ماده دربارهٔ مالی است که کسی آن را پیدا میکند و از آن، منفعتی به دست میآید (مثلاً سود یا محصولی که از آن مال حاصل میشود). بر اساس این ماده، تا زمانی که «تملک» یعنی مالک شدن آن مال پیداشده رخ نداده است، این منافع به صاحب مال تعلق دارد؛ یعنی کسی که مال در واقع مال او بوده است، نه پیداکننده. اما پس از آنکه تملک انجام شد، منافع حاصلشده از آن مال، مالِ همان پیداکننده است.
خودِ این ماده توضیح نمیدهد که تملک در چه شرایطی و چگونه انجام میشود؛ فقط اثر تملک بر منافع را بیان میکند.