این ماده دربارهٔ مالی است که کسی آن را پیدا میکند. بر اساس این متن، پیداکننده در دورهای که باید مال پیداشده را «تعریف» کند (یعنی موضوع را اعلام کند تا صاحبش مشخص شود)، اگر آن مال از بین برود و این از بین رفتن بدون تقصیر او باشد، ضامن نیست؛ یعنی لازم نیست ارزش آن را جبران کند.
نکتهٔ مهم این است که این معافیت مشروط به «بدون تقصیر» بودن است. متن ماده فقط حالت بدون تقصیر را بیان کرده و دربارهٔ حالتی که تلف شدن مال با تقصیر پیداکننده باشد، در همین ماده چیزی گفته نشده است.
واژهٔ «مشارالیه» در این ماده به همان شخصی اشاره دارد که ماده دربارهٔ او صحبت میکند، یعنی پیداکنندهٔ مال. همچنین متن این ماده توضیح نمیدهد که «زمان تعریف» چه مدت یا با چه شرایطی است و این بخش در همین متن مبهم است.