این ماده میگوید اگر کسی در بیابان یا در خرابهای که هیچکس در آن زندگی نمیکند و مالک مشخصی هم ندارد مالی پیدا کند، میتواند آن مال را برای خودش بردارد و مالک آن شود و لازم نیست موضوع را به دیگران اطلاع بدهد یا اعلام کند.
اما یک استثنا دارد: اگر معلوم باشد که این مال مربوط به زمان حاضر است (یعنی تازه و جدید است)، دیگر حکم بیابان و خرابه را ندارد و مثل اشیای پیداشده در آبادی و محلهای مسکونی با آن رفتار میشود. متن این ماده نگفته در آبادی چه حکمی دارد و فقط به آن ارجاع داده است.