این ماده میگوید اگر کسی در زمین خودش یا در اراضی مباحه، به قصد تملک، قنات یا چاه بکند و به آب برسد، یا چشمهای جاری کند، مالک آب آن میشود.
در مورد اراضی مباحه، متن تصریح میکند که تا زمانی که به آب نرسیده، این کار «تحجیر» محسوب است. متن توضیح بیشتری دربارهٔ آثار تحجیر یا معنای دقیق آن نداده است.