این ماده یک حکم ساده و روشن دارد: هیچکس نمیتواند آب را از ملک شخص دیگری به ملک خودش منتقل کند، مگر اینکه صاحب آن ملک اجازه بدهد.
نکتهٔ مهم این است که این ممنوعیت حتی وقتی هم که راه دیگری برای رساندن آب وجود نداشته باشد، برقرار است؛ یعنی نداشتن راه جایگزین، مجوز عبور بدون اجازه نمیشود.