این ماده دربارهٔ حالتی است که شخصی با هدف تصاحب آبهای بیمالک (آب مباح) یک نهر یا مجرا (راهآب) احداث میکند. بر اساس این متن، آبی که وارد این نهر یا مجرا میشود، مالِ صاحب همان مجرا است.
در ادامه همین ماده گفته شده که بدون اجازهٔ مالک، هیچکس نمیتواند از آن نهر شاخهای جدا کند یا زمینی را با آن آب آبیاری کند. یعنی استفادهٔ دیگران از این آب مشروط به اذن صاحب مجراست.
نکتهای که در خود متن آمده این است که شرط این حکم، احداث نهر «به قصد حیازت آب مباح» است. متن این ماده تبصرهای ندارد.