این ماده دربارهٔ کسی است که در زمین مباح (زمینی که مالک خصوصی ندارد) نهری حفر میکند. اگر آن نهر را به رودخانه وصل کند، کار او «احیاء» به حساب میآید و مالک همان نهر میشود.
اما تا زمانی که نهر به رودخانه متصل نشده است، این کار «تحجیر» شمرده میشود. خود متن توضیح نمیدهد که تحجیر چه آثاری دارد و فقط این مرحله را از مرحلهٔ احیاء جدا کرده است.
همچنین این ماده به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است؛ فقط دو وضعیت را بیان میکند: اتصال به رودخانه (احیاء و مالکیت نهر) و عدم اتصال (تحجیر).