این ماده دربارهٔ حالتی است که کسی علیه فردی که فوت کرده اقامهٔ دعوا میکند. اگر «اصل حق» ثابت شده باشد، ولی برای قاضی روشن نباشد که آن حق هنوز باقی است یا نه، قاضی میتواند از مدعی (شاکی) بخواهد که بر بقای حق خود قسم یاد کند.
نکتهٔ مهم این است که در این مورد، کسی که از او قسم خواسته شده نمیتواند قسم را به طرف مقابل (مدعیعلیه) برگرداند؛ یعنی خودِ مدعی باید قسم بخورد.
همچنین این ماده یک استثنا دارد: اگر مدرک دعوا سند رسمی باشد، حکم این ماده اجرا نمیشود.