این ماده درباره کسی است که در یک دعوا قسم به او متوجه شده است؛ یعنی طرف مقابل از او خواسته که قسم بخورد. اگر این شخص نتواند بطلان ادعای طرف مقابل را ثابت کند، دو راه دارد: خودش قسم یاد کند یا قسم را به طرف دیگر رد کند.
اگر نه قسم یاد کند و نه قسم را به طرف دیگر رد کند، بر اساس همین متن، با سوگند مدعی و به حکم حاکم، مدعی علیه نسبت به همان ادعایی که برای آن تقاضای قسم شده است محکوم میشود. در همین متن تبصرهای دیده نمیشود.