این ماده میگوید کسی که شهادت میدهد باید از روی اطمینان و یقین حرف بزند، نه اینکه شک داشته باشد یا گمانهزنی کند.
به زبان ساده، اگر شاهد مطمئن نیست و فقط حدس میزند، شهادتش با این شرط که در متن آمده سازگار نیست. متن ماده توضیح بیشتری دربارهٔ اینکه چه چیزی «یقین» حساب میشود یا چگونه آن را بسنجند نمیدهد.