این ماده یک قاعدهٔ کوتاه و کلی بیان میکند: هر امضایی که روی یک نوشته یا سند باشد، به زیان کسی که آن را امضا کرده، به عنوان دلیل به حساب میآید. به زبان سادهتر، امضای شخص روی سند مدرکی است که علیه خودِ او قابل استناد است.
متن ماده فقط دربارهٔ «امضا» حرف میزند و دربارهٔ اینکه محتوای سند چه اثری دارد، امضا در چه شرایطی معتبر است، یا اگر کسی امضای خود را انکار کند چه اتفاقی میافتد، چیزی نمیگوید؛ این بخشها در همین متن روشن نشده است.