این ماده میگوید دادگاههای ایران به سندی که در کشور خارجی تنظیم شده، همان اعتباری را میدهند که آن سند در کشور تنظیمکننده دارد. اما این کار چهار شرط دارد:
۱. سند به علتی از علل قانونی از اعتبار نیفتاده باشد.
۲. مفاد آن مخالف قوانین مربوط به نظم عمومی یا اخلاق حسنه ایران نباشد.
۳. کشوری که سند در آنجا تنظیم شده، طبق قوانین خودش یا عهدها، اسناد تنظیمشده در ایران را نیز معتبر بشناسد.
۴. نماینده سیاسی یا کنسولی ایران در آن کشور، یا نماینده سیاسی یا کنسولی آن کشور در ایران، تصدیق کرده باشد که سند موافق قوانین محل تنظیم است.