این ماده دربارهٔ «اقرار» است؛ یعنی وقتی کسی در دادگاه به موضوعی به نفع طرف مقابل اعتراف میکند. میگوید اگر موضوع این اقرار همراه با یک قید یا وصف خاص بیان شده باشد، طرفی که اقرار به نفع اوست نمیتواند آن را تکهتکه کند؛ یعنی نمیتواند فقط بخشی از اقرار را که به سودش است بگیرد و به زیان اقرارکننده استفاده کند و بخش دیگر را نادیده بگیرد.
به زبان ساده: اقرار مقید را باید همانطور که هست، یکجا دید. طرف مقابل حق ندارد قسمتهای دلخواهش را بردارد و بقیه را دور بریزد.
این ماده فقط همین یک حکم را بیان میکند و تبصرهای ندارد.