این ماده دربارهٔ اقرار شفاهیای است که بیرون از دادگاه انجام میشود. طبق این متن، چنین اقراری را میتوان با شهادت شهود اثبات کرد، اما فقط در دو حالت: اول اینکه اصل دعوی (دعوای اصلی) خودش با شهادت شهود قابل اثبات باشد؛ دوم اینکه ادله و قرائنی (نشانهها و دلایلی) بر وقوع آن اقرار وجود داشته باشد.
اگر هیچکدام از این دو حالت نباشد، با توجه به همین متن، اقرار شفاهی بیرون از دادگاه از طریق شهادت شهود قابل اثبات نیست. در این متن تبصرهای دیده نمیشود و دربارهٔ تعریف «اصل دعوی» یا جزئیات بیشتر توضیحی نداده است.