این ماده دربارهٔ اقرار میگوید اگر کسی بعد از اقرار خود آن را انکار کند، انکارش پذیرفته نمیشود. اما اگر همان شخص ادعا کند که اقرارش فاسد بوده یا از روی اشتباه یا غلط انجام شده، این ادعا شنیده میشود. همچنین اگر برای اقرارش عذری قابل قبول بیاورد، مانند اینکه بگوید وجه را در برابر سند یا حواله گرفته بوده که وصول نشده، ادعایش شنیده میشود.
نکتهٔ مهم انتهای ماده این است که این ادعاها تا زمانی که اثبات نشوند، به اقرار ضرر نمیزنند؛ یعنی صرف گفتن آنها اقرار را از بین نمیبرد.