این ماده یک قاعدهٔ ساده و کلی را بیان میکند: اگر کسی خودش بگوید که حقّی برای شخص دیگری بر گردن او (یا به نفع آن شخص) وجود دارد، همان گفتهٔ خودش برای او الزامآور است و نمیتواند بعداً آن را انکار کند.
به زبان ساده، وقتی شخصی به زیان خودش چیزی را به نفع دیگری اقرار میکند، از نظر قانونی به همان اقرار پایبند است.
این ماده فقط همین حکم کلی را میگوید و دربارهٔ شرایط، تشریفات یا جزئیات دیگر اقرار حرفی نمیزند و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.