این ماده فهرست راههایی را بیان میکند که در قانون مدنی برای اثبات دعوا (یعنی برای اینکه کسی بتواند ادعای خود را در دادگاه ثابت کند) شمرده شده است. بر اساس متن، این راهها پنج مورد هستند: ۱- اقرار، ۲- اسناد کتبی، ۳- شهادت، ۴- امارات، ۵- قسم.
«اقرار» یعنی کسی که علیه او ادعایی مطرح شده، خودش آن را بپذیرد و به آن اعتراف کند. «اسناد کتبی» یعنی کاغذها و نوشتههایی که ادعا را نشان میدهند. «شهادت» یعنی شاهد آوردن. «امارات» به نشانهها و اوضاع و احوالی گفته میشود که میتواند وجود یک موضوع را نشان دهد. «قسم» یعنی سوگند خوردن.
این ماده فقط همین فهرست را بیان میکند و دربارهٔ شرایط، جزئیات یا نحوهٔ استفاده از هر یک از این دلایل چیزی نمیگوید؛ برای این جزئیات باید به متنهای دیگر مراجعه کرد.