این ماده میگوید قیم (کسی که برای ادارهٔ امور شخصی مثل صغیر یا محجور تعیین میشود) میتواند برای انجام کارهای قیمومت، از خود مبلغی به عنوان دستمزد بخواهد.
متن قانون مشخص میکند که مقدار این دستمزد بر اساس چه چیزهایی تعیین میشود: مقدار کاری که قیم انجام میدهد، اندازهٔ وقتی که این کارها از او میگیرد، جایی که قیم در آن زندگی میکند، و مقدار درآمدی که به شخص تحت قیمومت (مولیعلیه) میرسد.
نکته: این ماده فقط کلیات را گفته و رقم یا درصد مشخصی تعیین نکرده است؛ همچنین خود متن دربارهٔ اینکه چه کسی این دستمزد را تعیین میکند یا چطور پرداخت میشود چیزی نگفته است.