این ماده دربارهٔ کسی است که بهعنوان «قیم» سرپرستی امور مالی فردی را بر عهده دارد (مثلاً فردی که به دلیل سن کم یا وضعیت خاص، خودش نمیتواند داراییاش را اداره کند). بر اساس این متن، مدعیالعموم (دادستان) یا نمایندهٔ او باید ابتدا صورت دارایی این فرد را ببیند و سپس دو مبلغ را مشخص کند: نخست مبلغی که هزینههای سالانهٔ این فرد ممکن است به آن برسد، و دوم مبلغی که برای اداره کردن داراییاش ممکن است لازم باشد.
پس از تعیین این دو مبلغ، قیم اجازه ندارد بیشتر از آنها خرج کند. تنها راه خرج کردن بیشتر از این مبالغ، گرفتن تصویب (موافقت) مدعیالعموم است.
نکته: این متن در مورد نحوهٔ محاسبهٔ این مبالغ یا مرجع رسیدگی به اختلاف در این زمینه چیزی نمیگوید و در این بخش ساکت است.