این ماده دربارهٔ نفقه دو گروه صحبت میکند: زوجه (همسر) و اقارب (خویشاوندان). بر اساس آن، زوجه در هر حال میتواند برای نفقه زمان گذشته خود اقامه دعوی کند. طلب او از بابت این نفقه، طلب ممتازه است؛ یعنی در صورت افلاس یا ورشکستگی شوهر، زن بر غرما (طلبکاران دیگر) مقدم خواهد بود.
در مقابل، اقارب فقط نسبت به آتیه میتوانند مطالبه نفقه نمایند. متن این ماده توضیح نمیدهد که منظور دقیقاً چه خویشاوندانی است یا چه شرایطی برای این مطالبه لازم است.