این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ «نفقه» میان خویشاوندان میگوید: در روابط بین اقارب، تنها بستگان نسبی (یعنی خویشاوندانی که از راه خون و نسب به هم مربوطاند، نه از راه ازدواج یا نسبتی مانند خویشاوندی سببی) مکلف به پرداخت نفقه به یکدیگر هستند.
نکتهٔ دوم این است که این تکلیف فقط در «خط عمودی» وجود دارد؛ یعنی زنجیرهٔ خویشاوندی باید بالا به پایین یا پایین به بالا باشد، اعم از صعودی (مثل پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگ نسبت به فرزندان و نوهها) یا نزولی (مثل فرزند و نوه نسبت به پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگ). بنابراین بستگانی که در خط عمودی نیستند — مانند برادر و خواهر یا عمو و دایی — مشمول این حکم نیستند.
این ماده فقط همین چارچوب کلی را بیان میکند و دربارهٔ شرطهای دیگر انفاق (مثل نیازمندی یا توانمندی مالی) و نیز دربارهٔ سایر مواد مرتبط، خودش مطلبی نگفته است.