این ماده دربارهٔ حالتی است که پدر یا جد پدری (که در قانون «ولی قهری» نامیده میشود و سرپرستی و اختیار ادارهٔ امور مالی کودک را دارد) برای ادارهٔ دارایی کودک مورد اعتماد نیست. اگر نشانههای قوی و مهمی وجود داشته باشد که این ولی در امانتداری نسبت به دارایی کودک کوتاهی یا خیانت میکند، «مدعیالعموم» (همان مقام دادسرا که بهعنوان نمایندهٔ جامعه در پروندهها وارد میشود) وظیفه دارد از دادگاه بدوی بخواهد که به کارهای او رسیدگی کند.
دادگاه این موضوع را بررسی میکند و اگر ثابت شد که او در امانتداری درست عمل نکرده است، بر اساس ماده ۱۱۸۴ رفتار میکند. این متن فقط به ماده ۱۱۸۴ ارجاع میدهد و محتوای آن ماده در همین متن نیامده است.
نکتهٔ مهم اینکه این ماده فقط «وظیفهٔ اقدام کردن» مدعیالعموم و مسیر رسیدگی دادگاه را بیان میکند و توضیح نمیدهد که آن «نشانههای قوی» دقیقاً چه چیزهایی هستند؛ این بخش در متن مبهم است.