این ماده دربارهٔ «ولایت قهری» است؛ یعنی اختیاری که پدر و پدربزرگ پدری بهطور قانونی برای ادارهٔ امور و اموال فرزند خردسال دارند. متن میگوید اگر کودک هم پدر داشته باشد و هم پدربزرگ پدری، و یکی از این دو نفر «محجور» باشد — یعنی به حکم قانون از تصرف در اموال خودش منع شده باشد — یا به هر علت دیگری از تصرف در اموال کسی که تحت ولایت اوست منع شده باشد، ولایت قانونی همان فرد از بین میرود.
نکته: این ماده خودش توضیح نمیدهد که «محجور» چه کسی است یا چه علتهایی باعث «ممنوع از تصرف» میشود؛ این موارد را باید از متنهای دیگر قانونی جستوجو کرد. همچنین این ماده صریحاً نگفته که در این حالت ولایت بهطور خودکار به شخص دیگر منتقل میشود یا نه؛ فقط میگوید ولایت همان فردی که محجور یا ممنوع شده ساقط میشود.
همچنین معلوم نیست منظور از «مولیعلیه» در این ماده دقیقاً چه کسی است؛ میتوان آن را همان طفلی دانست که تحت ولایت است، اما متن این را روشن نمیکند.