این ماده دربارهٔ وضعیتی است که یک ازدواج، پس از انجام نزدیکی، به پایان میرسد (منحل میشود) و زن دوباره شوهر میکند و از او فرزندی به دنیا میآید. در چنین حالتی، این ماده میگوید فرزند به کدام شوهر نسبت داده میشود: به شوهری که بر اساس مواد قبلی قانون، نسبت دادن فرزند به او ممکن است.
اگر طبق مواد قبلی، نسبت دادن فرزند به هر دو شوهر ممکن باشد، فرزند به شوهر دوم نسبت داده میشود؛ مگر اینکه «امارات قطعیه» خلاف این را نشان دهد. منظور از «امارات قطعیه» نشانهها و دلایلی است که یقینآور و قطعی تلقی میشوند، اما خود این ماده توضیح نمیدهد که چه چیزهایی مصداق آن هستند.
این ماده برای تعیین شرایط نسبت دادن فرزند، به «مواد قبل» ارجاع داده است، ولی محتوای آن مواد را در خودش بیان نکرده است.