این ماده دربارهٔ حق فسخ نکاح میگوید که این حق «فوری» است؛ یعنی کسی که حق فسخ دارد باید پس از اطلاع از علت فسخ، در زمان متعارف اقدام کند.
اگر طرفی که حق فسخ دارد، بعد از آگاهی از علت فسخ، نکاح را فسخ نکند، حق فسخ او ساقط میشود؛ اما این سقوط مشروط به آن است که او هم به حق فسخ خود علم داشته باشد و هم بداند که این حق فوری است.
متن ماده مدت مشخصی را تعیین نکرده و تشخیص مدتی که برای استفاده از این حق لازم است را به عرف و عادت واگذار کرده است.