این ماده میگوید پیوند ازدواج (عقد نکاح) به سه راه میتواند پایان یابد: فسخ، طلاق، و بذل مدت در عقد انقطاع.
«فسخ» یعنی یکی از دو طرف با استفاده از حقی که دارد، خودِ عقد را بر هم میزند. «طلاق» همان راه شناختهشدهٔ پایان دادن به ازدواج دائم است. «عقد انقطاع» همان ازدواج موقت است و «بذل مدت» یعنی صرفنظر کردن از مدت باقیمانده، که با آن این ازدواج پایان مییابد.
پس این ماده فقط راههای انحلال نکاح را نام میبرد و دربارهٔ شرایط، تشریفات یا آثار هر یک از این راهها چیزی نمیگوید و در این متن به مادهٔ دیگری هم ارجاع داده نشده است.