این ماده میگوید زن و شوهر میتوانند هنگام ازدواج، شرطهایی را بگذارند که با ماهیت خود عقد ازدواج در تضاد نباشد. این شرطها را میتوان هم داخل خود عقد ازدواج و هم در یک قرارداد لازم دیگر نوشت.
متن قانون چند نمونه از این شرطها را نام میبرد: اینکه اگر شوهر زن دیگری بگیرد، یا مدت معینی غایب شود، یا نفقه (هزینههای زندگی زن) را ندهد، یا قصد آسیب به جان زن را داشته باشد، یا آنقدر بدرفتاری کند که زندگی مشترکشان غیرقابل تحمل شود، در این صورت زن «وکیل» است و حتی میتواند این وکالت را به شخص دیگری هم بسپارد تا خودش را طلاق دهد.
اما این کار بیقید و شرط نیست؛ این ماده میگوید نخست باید در دادگاه ثابت شود که آن شرط واقعاً محقق شده و سپس حکم قطعی و نهایی صادر شود، آنوقت زن میتواند خود را مطلقه کند. متن این ماده تبصرهای ندارد. همچنین این ماده فقط به «عقد لازم دیگر» اشاره کرده و توضیحی دربارهٔ آن نداده است.