این ماده میگوید اگر بنایی به شیوهٔ «ترصیف» ساخته شده باشد و «سرتیر» گذاشته شده باشد، این دو از نشانهها (قرائن) شمرده میشوند که بر تصرف و اختصاص دلالت میکنند. به زبان ساده، اینها قرینههایی هستند که کمک میکنند نشان داده شود ملک در اختیار و اختصاص چه کسی است؛ خودِ متن تعریف دقیقی از «ترصیف» و «سرتیر» نیاورده است.
این ماده تبصرهای ندارد و در همین حد گفته است که این موارد از قرائن دلالتکننده بر تصرف و اختصاصاند. متن دربارهٔ اینکه این قرائن چقدر ارزش اثباتی دارند یا در چه دعوایی و با چه شرایطی پذیرفته میشوند، چیزی نگفته است.