این ماده یک حکم کوتاه و کلی است: هر یک از زن و مرد میتواند به شخص دیگری وکالت بدهد تا کار عقد نکاح را از طرف او انجام دهد. یعنی لازم نیست خودِ زن یا مرد شخصاً در جلسه عقد حاضر باشد یا آن را بهطور مستقیم انجام دهد؛ میتواند کسی را بهجای خودش مأمور کند.
«وکالت» در اینجا به معنای نمایندگی کردن است؛ یعنی فردی که وکالت میگیرد، از طرف زن یا مرد کار عقد نکاح را انجام میدهد. کلمهٔ «به غیر» هم نشان میدهد که این کار میتواند به شخص دیگری واگذار شود.
این ماده فقط همین اجازه را بیان میکند و درباره شرایط، شکل یا جزئیات این وکالت توضیحی نداده است. متن به ماده یا مقررهٔ دیگری هم ارجاع نمیدهد.