این ماده دربارهٔ عقد نکاح (ازدواج) میگوید که ترتیب معمول و عرفی «ایجاب» و «قبول» شرط درستی آن عقد است. «ایجاب» یعنی نخستین جملهای که پیشنهاد ازدواج را بیان میکند و «قبول» یعنی جملهای که طرف مقابل با آن پیشنهاد را میپذیرد.
بر اساس همین متن، رعایت همان ترتیبی که در عرف معمول است — یعنی اول ایجاب و بعد قبول — شرط صحت عقد شمرده شده است. اگر این ترتیب عرفی رعایت نشود، شرط صحتی که این ماده گفته برقرار نیست.
این متن تعریف دقیقی از «ترتیب عرفی» یا شکل الفاظ ارایه نمیدهد و در همین حد کلی است؛ هر جزئیات دیگری خارج از این متن است.