این ماده دربارهٔ حالتی است که عقد نکاح از روی ناآگاهی (جهل) نسبت به تمام یا یکی از امور گفتهشده در «مادهٔ فوق» — یعنی مادهٔ قبل از این ماده — بسته شده باشد. در چنین حالتی، اگر بین زن و مرد نزدیکی هم واقع شده باشد، همان حکمی که در مادهٔ قبل گفته شده، جاری میشود. توجه کنید که این ماده خودش محتوای مادهٔ قبل را بازگو نمیکند و فقط به آن ارجاع میدهد.
اما اگر عقد از روی ناآگاهی بسته شده باشد و نزدیکی هم رخ نداده باشد، حکم متفاوت است: عقد باطل است، ولی «حرمت ابدی» به وجود نمیآید. «حرمت ابدی» یعنی ممنوعیت همیشگی ازدواج؛ یعنی در این حالت، این ممنوعیت همیشگی ایجاد نمیشود.
به طور خلاصه، این ماده دو حالت را از هم جدا میکند: حالت با نزدیکی (که حکم مادهٔ قبل اعمال میشود) و حالت بدون نزدیکی (که عقد باطل است اما حرمت ابدی حاصل نمیشود).