این ماده سه حالت را از مواردی میشمارد که عادتاً شخص غایب زنده فرض نمیشود. حالت اول: ده سال تمام از آخرین خبری که از زنده بودن غایب رسیده گذشته باشد و در پایان این مدت سن غایب بیش از ۷۵ سال باشد.
حالت دوم: کسی به عنوانی از عناوین جزو قشون مسلح بوده و در زمان جنگ مفقود شود؛ در این صورت سه سال تمام از تاریخ انعقاد صلح بگذرد و خبری از او نرسد. اگر جنگ به صلح منتهی نشده باشد، این مدت ۵ سال از تاریخ ختم جنگ محسوب میشود.
حالت سوم: کسی هنگام سفر دریایی در کشتی بوده که آن کشتی در همان سفر تلف شده باشد؛ در این صورت سه سال تمام از تاریخ تلف شدن کشتی بگذرد و از آن مسافر خبری نرسد.