این ماده دربارهٔ کسی است که مدتی است از او خبری در دست نیست (اصطلاحاً «غایب مفقودالاثر»). بر اساس این متن، اگر از تاریخ آخرین خبری که نشان میدهد او زنده بوده، مدتی گذشته باشد که معمولاً و بهطور عادت، یک انسان در چنین مدت زمانی زنده نمیماند، حکم «موت فرضی» او صادر میشود؛ یعنی قانون فرض میکند که او مرده است.
نکتهٔ مهم این است که این ماده یک عدد یا مدت مشخص (مثلاً چند سال) تعیین نکرده است؛ معیار، «عادت» است، یعنی اینکه در شرایط معمول انتظار نمیرود کسی در این مدت زنده بماند. همچنین این ماده مشخص نکرده که این حکم را چه مرجعی صادر میکند و به همین موضوع هم بسنده شده است.