بر اساس این ماده، اصل بر این است که اقامتگاه زنی که شوهر دارد، همان اقامتگاه شوهرش به حساب میآید. «اقامتگاه» یعنی جایی که شخص برای زندگی و کار خود انتخاب کرده و به نوعی مرکز امور اوست.
اما همین ماده دو حالت را استثنا کرده که در آنها زن میتواند اقامتگاه شخصی جداگانه هم داشته باشد: اول، وقتی شوهرش اقامتگاه معلومی ندارد؛ دوم، وقتی زن با رضایت شوهر خود یا با اجازه محکمه (دادگاه) محل زندگی جداگانهای اختیار کرده است.
متن ماده دربارهٔ اینکه این دو حالت چطور احراز میشود یا چه شرایط دیگری دارد توضیحی نداده و در همین حد باقی مانده است.