این قانون دربارهٔ کسانی است که مالی را که مال آنها نیست، بهجای مال خود معرفی میکنند. بر اساس ماده اول، اگر محکومعلیه، بدهکار یا ضامن، یا کسی که علیه او ادعا شده، مال متعلق به دیگری را مال خود معرفی کند و برای وصول طلب یا تأمین خواسته روی آن مال اقدامی انجام شود، طلبکار یا کسی که خواسته به نفع او تأمین شده مسئول خسارت به صاحب مال نیست؛ صاحب مال برای جبران خسارت به معرفیکنندهٔ مال مراجعه میکند. تبصره همین ماده اشخاصی را که از ابتدای ۱۳۰۳ تا اجرای این قانون چنین کاری کردهاند نیز مشمول ماده اول میداند.
ماده دوم میگوید اگر محکومعلیه، مدیون، ضامن یا کفیل، بدون مجوز قانونی و با آگاهی از اینکه مال متعلق به او نیست، مال دیگری را بهجای مال خود معرفی کند و نسبت به آن مال اقدامی انجام شده باشد، مطابق قسمت اخیر ماده ۲۳۸ قانون مجازات عمومی مجازات میشود. این متن نوع و مقدار مجازات را مشخص نکرده و فقط به ماده دیگری ارجاع داده است؛ همچنین روشن نیست منظور از «اقدام نسبت به آن مال» دقیقاً چیست.
ماده سوم فقط میگوید این قانون در تاریخ ۱۵ خرداد ۱۳۰۸ به اجرا گذاشته میشود و دربارهٔ تاریخ شروع اجرا است. متن دربارهٔ اعتبار فعلی، اصلاح یا نسخ این قانون چیزی نمیگوید.