این ماده دربارهٔ حالتی است که چند نفر با هم «تبانی» میکنند؛ یعنی پنهانی و از پیش با یکدیگر توافق میکنند. هدف این توافق، بردن مالی است که مالِ شخص دیگری (غیر) است و به خودشان تعلق ندارد.
روش کارشان این است که برای رسیدن به آن مال، علیه یکدیگر در دادگاه دعوا اقامه میکنند؛ یعنی ظاهراً با هم اختلاف دارند و از دادگاه شکایت میکنند، اما در واقع این دعواها ساختگی و بخشی از همان نقشه است.
این متن میگوید چنین کاری «تشبث به وسایل متقلبانه برای بردن مال دیگری» شمرده میشود؛ یعنی استفاده از شیوههای فریبکارانه برای تصاحب مال دیگری. سپس میگوید این کار همان چیزی است که در ماده ۲۳۸ قانون مجازات عمومی پیشبینی شده و این افراد به مجازاتی که در آن ماده آمده محکوم میشوند. خودِ این متن نمیگوید آن ماده چه مجازاتی دارد و فقط به آن ارجاع داده است.