این قانون دربارهٔ کسانی است که با هم تبانی میکنند تا مال شخص دیگری را ببرند. تبانی یعنی از پیش و پنهانی با یکدیگر توافق میکنند. ماده اول حالتی را میگوید که چند نفر برای رسیدن به مال غیر، علیه یکدیگر در دادگاه دعوا اقامه میکنند؛ ظاهراً با هم اختلاف دارند اما این دعواها ساختگی است. متن این کار را «تشبث به وسایل متقلبانه برای بردن مال دیگری» میداند و آن را همان چیزی میداند که در ماده ۲۳۸ قانون مجازات عمومی پیشبینی شده و این افراد به مجازات آن ماده محکوم میشوند؛ خودِ این متن مجازات را بیان نمیکند.
ماده دوم دربارهٔ شخص ثالث است. اگر کسی به عنوان شخص ثالث وارد دعوا شود، یا به عنوان شخص ثالث به حکم اعتراض کند، یا مستقیماً علیه کسی که حکم به زیان او صادر شده اقامه دعوا کند و این کار را به خاطر تبانی با یکی از طرفین دعوا انجام دهد تا مال طرف دیگر را ببرد یا حق او را از بین ببرد، کلاهبردار حساب میشود. چنین شخصی علاوه بر پرداخت خسارتهای واردشده، به مجازات کلاهبرداری محکوم میشود. همچنین اگر یکی از طرفین اصلی دعوا با این اشخاص تبانی کند، این تبانی هم در حکم کلاهبرداری است و مرتکب به همان مجازات محکوم میشود.
در تبصره ماده دوم آمده است که اشخاصی که این کارها را قبل از تاریخ اجرای این قانون انجام دادهاند، فقط در صورتی مجازات میشوند که بعد از تاریخ اجرای این قانون هم آن اقدامات را ادامه و پیگیری کنند.