این متن میگوید وقتی در جریان رسیدگی به یک پرونده، قرار میشود «دادهها» توقیف شوند، این کار به چند روش انجام میشود؛ مانند چاپ کردن دادهها، کپی گرفتن یا عکسبرداری از همه یا بخشی از آنها، از دسترس خارج کردن دادهها با کارهایی مثل عوض کردن گذرواژه یا رمزگذاری، و ضبط کردن حاملهای داده (مثل حافظههای ذخیرهسازی و دیسکها).
همچنین تأکید میکند که در انتخاب روش توقیف باید «تناسب» رعایت شود؛ یعنی نوع داده، اهمیت آن و نقشی که در ارتکاب جرم داشته در نظر گرفته شود.
در بالای همین متن، در جایگاه قانون، عبارت «(منسوخ ۱۳۹۳/۷/۸)» نوشته شده است. من دربارهٔ درست یا نادرست بودن این عبارت و دربارهٔ اینکه این متن الان معتبر است یا نه، چیزی نمیگویم؛ فقط آنچه در متن آمده را بازگو میکنم. همچنین این متن به «ماده ۴۰ قانون جرایم رایانهای» ارجاع داده است، ولی محتوای آن ماده در اینجا نیامده و من آن را حدس نمیزنم.