این ماده دربارهٔ وظیفهٔ «ارائهدهندگان خدمات دسترسی» (یعنی شرکتهایی که اینترنت یا دسترسی به فضای مجازی را برای مردم فراهم میکنند) است. بر اساس این متن، این شرکتها موظفاند محتوای مجرمانه را بر اساس ضوابط فنی و فهرستی که کارگروه (کمیته) تعیین مصادیق تعیین میکند پالایش (فیلتر) کنند. این محتوا شامل محتوایی است که از جرائم رایانهای به وجود میآید و نیز محتوایی که برای انجام جرائم رایانهای استفاده میشود. اگر این کار را عمداً انجام ندهند، «منحل» خواهند شد؛ و اگر از روی بیاحتیاطی و بیمبالاتی امکان دسترسی به محتوای غیرقانونی را فراهم کنند، در مرتبهٔ نخست جزای نقدی از دویست میلیون تا هشتصد و بیست و پنج میلیون ریال، در مرتبهٔ دوم از سیصد و سی میلیون تا سه میلیارد و سیصد میلیون ریال و در مرتبهٔ سوم یک تا سه سال تعطیلی موقت، محکوم میشوند.
تبصرهٔ ۱ میگوید اگر محتوای مجرمانه روی تارنماهای موسسات عمومی (از جمله نهادهای زیرنظر ولی فقیه، قوای سهگانه و موسسات عمومی غیردولتی موضوع قانون مصوب ۱۳۷۳/۴/۱۹ و الحاقات بعدی آن) یا تارنماهای احزاب، جمعیتها، انجمنهای سیاسی و صنفی و انجمنهای اسلامی یا اقلیتهای دینی شناختهشده، یا تارنماهای سایر اشخاص حقیقی یا حقوقی حاضر در ایران که احراز هویت و ارتباط با آنها ممکن است، باشد، با دستور مقام قضایی رسیدگیکننده و برداشتن فوری محتوای مجرمانه توسط دارندهٔ تارنما، آن تارنما تا صدور حکم نهایی فیلتر نمیشود. تبصرهٔ ۲ میگوید فیلتر محتوای مجرمانهای که موضوع شکایت خصوصی است، با دستور مقام قضایی رسیدگیکننده انجام میشود.
در متن به «مادهٔ ذیل» و همچنین به مادهٔ ۲۱ قانون جرائم رایانهای ارجاع شده است؛ محتوای آن مواد در همین متن نیامده و اینجا فقط به وجود ارجاع اشاره میشود. افزون بر این، بخشی از متن که به «فهرست مقرر از سوی کارگروه (کمیته) تعیین مصادیق» اشاره دارد، خودِ آن فهرست را در همین متن مشخص نکرده و از این نظر مبهم است.