این ماده دربارهٔ رانندهای است که در سانحه رانندگی، فرد آسیبدیده (مصدوم) را در وضعیتی میبیند که به کمک فوری نیاز دارد، اما از کمک کردن خودداری میکند. دو حالت را مجازاتپذیر میداند: اول، راننده میتوانسته مصدوم را به مرکز درمانی برساند یا از مأموران انتظامی کمک بخواهد ولی این کار را نکرده است؛ دوم، راننده برای فرار از تعقیب، محل حادثه را ترک کرده و مصدوم را تنها و بیکس رها کرده است.
مجازات در این حالت، بنا بر مورد، بیش از دو سوم حداکثر مجازاتِ ذکرشده در مواد ۷۱۴ و ۷۱۵ و ۷۱۶ است. این ماده فقط به این سه ماده ارجاع داده و محتوای آنها در همین متن نیامده است. همچنین در همین ماده گفته شده که دادگاه نمیتواند تخفیف (کیفیت مخففه) را اعمال کند.
تبصره ۱ میگوید راننده تنها وقتی میتواند خودرو را از صحنهٔ حادثه حرکت دهد که راه دیگری برای کمک به مصدوم ممکن نباشد. تبصره ۲ میگوید در همهٔ موارد یادشده، اگر راننده مصدوم را برای درمان و استراحت به جایی برساند، یا مأموران مربوط را از حادثه باخبر کند، یا به هر شکلی زمینهٔ درمان، استراحت و کاهش درد مصدوم را فراهم کند، دادگاه مقررات تخفیف را دربارهٔ او رعایت میکند. میان جملهٔ «دادگاه نمیتواند تخفیف بدهد» در متن اصلی و این تبصره، یک ناسازگاری ظاهری دیده میشود؛ این متن روشن نمیکند که کدام بر دیگری مقدم است و در همین حد باقی میماند.