این ماده دربارهٔ کسی است که یک طفل (کودک) یا شخصی را که خودش نمیتواند از خودش محافظت کند، در جایی رها میکند. این کار ممکن است خودِ او انجام دهد یا به دستور شخص دیگری باشد؛ در هر دو حالت رهاکننده مجازات میشود.
اگر محل رها کردن «خالی از سکنه» باشد (جایی که کسی ساکن نیست)، مجازات حبس از سه ماه تا یک سال یا جزای نقدی از ۸۲,۵۰۰,۰۰۰ تا ۳۳۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال است. اگر در آبادی یا جایی که دارای سکنه است رها کند، مجازات تا نصف مقدار گفتهشده کاهش مییابد.
اگر این رها کردن باعث صدمه یا آسیب یا فوت شود، رهاکننده علاوه بر مجازات بالا، حسب مورد به قصاص یا دیه یا ارش هم محکوم میشود. (قصاص، دیه و ارش اصطلاحاتی هستند که در این متن فقط نامشان آمده و توضیحشان در خود متن نیست.)