این ماده دربارهٔ توهین به قومیتهای ایرانی، ادیان الهی یا مذاهب اسلامی که در قانون اساسی ذکر شدهاند است. شرط اصلی این است که این توهین با قصد ایجاد خشونت یا تنش در جامعه انجام شود، یا اینکه فرد بداند و آگاه باشد که توهینش به خشونت یا تنش میانجامد. اگر این کار مشمول مجازات «حد» نباشد و به خشونت یا تنش هم منجر شود، مجازات حبس و جزای نقدی «درجه پنج» است یا فقط یکی از این دو. اما اگر به خشونت یا تنش منجر نشود، مجازات حبس و جزای نقدی «درجه شش» است یا فقط یکی از این دو.
تبصره ۱ میگوید منظور از «توهین» در این ماده، همان مواردی است که در یک قانون مشخص به نام «قانون استفساریه نسبت به کلمه اهانت، توهین و یا هتک حرمت...» آمده است. متن آن قانون در همین متن نیامده، بنابراین از خودِ این ماده نمیتوان فهمید که دقیقاً چه کارهایی «توهین» شمرده میشود.
تبصره ۲ سه حالت را نام میبرد که در آنها مجازات یک درجه بیشتر (تشدید) میشود: اول، اگر جرم در قالب یک گروه مجرمانه سازمانیافته انجام شود؛ دوم، اگر مأمور یا مستخدم دولتی یا عمومی آن را در حین انجام وظیفه یا به مناسبت آن مرتکب شود؛ سوم، اگر از طریق سخنرانی در جمعهای عمومی یا با ابزارهای ارتباط جمعی در فضای واقعی یا مجازی منتشر شود.