این ماده یک حکم کلی دربارهٔ دیه (دیه یعنی مالی که در جنایت بر بدن به آسیبدیده یا وابستگان او پرداخت میشود) میدهد: اگر جنایت به کسی آسیب بزند و در نتیجه، هم صدای او از بین برود (زوال صوت) و هم توانایی سخن گفتن خود را از دست بدهد (زوال نطق)، دو دیه تعیین میشود.
یعنی این دو پیامد جدا از هم به حساب میآیند و در این حالت یک دیه برای از دست رفتن صدا و یک دیه دیگر برای از دست رفتن گفتار در نظر گرفته میشود. جمع دو دیه مشروط به آن است که هر دو پیامد با هم در همان جنایت پیش آمده باشد.
این متن فقط همین حالت را بیان میکند و دربارهٔ مقدار دیه، چگونگی محاسبه یا حالتهایی که تنها یکی از این دو پیامد رخ دهد چیزی نمیگوید.